Svetog Jovana Šangajskog

Obilježana slava hrama Svetog Jovana Šangajskog u naselju Šangaj (MZ Batajnica)

Naselje Šangaj u Batajnici obilježilo je  u nedelju 2. jula u nedovršenoj crkvi Svetog Jovana Šangajskog  slavu ovog hrama. Svetu arhijerejsku liturgiju uz pojanje hora „Sveti Andrej Prvozvani“ iz Batajnice služio je Njegovo preosveštenstvo vladika sremski Vasilije. Otac Darko Končeravić  pozvao je na slavu hrama narodnog poslanika Miodraga Lintu koji zbog ranije preuzetih obaveza nije mogao da se odazove pozivu.

Za doprinos izgradnji hrama Ordenom Svetog Maksima Brankovića nagrađeni su Zoran Obrenović i Velibor Blagojević. Kum slave Predrag Jeftić je pripremio slavski kolač, a domaćin je bio starešina hrama jerej Darko Končarević.

Uprava hrama dodjelila je zahvalnice Goranu Romiću,  Nikoli Arnautu, Slobodanu Beriću, Milošu Pralici, Branku Bogunoviću, Dragomiru Kantaru, Dušku Lončaru, Radojici Ristiću, Dragiši Mariću, Mirku Obradoviću i Dragoju Švraki.

U hram Sv. Jovana Šangajskog stići će dio moštiju, ovoga svetitelja koje je Episkop Sremski G. Vasilije dobio prije godinu dana boraveći u Americi, prilikom  ustoličenja tadašnjeg episkopa istočnoameričkog G. Mitrofana za Episkopa kanadskog.

-Kada dođe vrijeme taj dio moštiju biće ugrađen u časnu Trpezu rekao je vladika Vasilije poručivši da sveti Jovan šalje vječnu energiju božiju onima koji se mole. Vladika je ukratko opisao životni put Svetog Jovana Šangajskog od progonstva iz Rusije u vrijeme oktobarske revolucije do kraja njegovog podvižničkog života jer četiri poslednje decenije svog zemaljskog života nije lijegao u krevet provodeći noći klečeći pred ikonom.

 

Jovan je na krštenju dobio ime Mihajlo


Jovan Maksimović rodio se  4. juna 1896. godine u Rusiji u Harkovskoj guberniji, u mjestu Adamoski. Poticao je iz plemićke porodice, a njegov otac Boris Maksimović bio je srpskog porijekla.  Porodica Maksimović izbjegla je u Rusiju u 18. vijeku pred najezdom turskih osvajača. Srpski jezik u kući nikad nije bio zapostavljen.  Jovan je na krštenju dobio ime Mihajlo, dok mu je Jovan kasnije monaško ime.  Osim njega još jedan član porodice Maksimović proglašen je za svtitelja, a to je Sv. Jovan Tobolski, sibirski misionar. Kao mali dječak pokazivao je velike sposobnosti, a njegova dadilja Francuskinja je pod njegovim uticajem prešla u pravoslavlje. Kao osamnaestogodišnjak završio je kadetski kurs. Potom upisuje i završava pravni fakultet na Harkovskom carskom univerzitetu. Kada je u Rusiji izbila revolucija, odlazi u rat na stranu Cara protiv bošljševika. Tu je ranjen u desnu nogu zbog čega je ostao hrom do kraja života. U vrijeme građanskog rata u Rusiji dolazi u Srbiju i nastanjuje se u Beogradu  gdje živi u velikoj oskudici prodavajući novine. U Beogradu upisuje i završava Bogoslovski fakultet. U Ruskoj crkvi u Beogradu vladika Antonije, poglavar Ruske Zagranične crkve, proizvodi ga u čin čteca. Zamonašio se u Miljkovom manastiru kod Svilajnca 1925 uzevši ime Jovan po svom pretku Sv. Jovanu Tobolskom. Od strane Svetog Sinoda Srpske pravoslavne crkve biva postvaljen za predavača u Bitoljskoj bogosloviji u Ohridskoj eparhiji kojom tada upravlja Sv. Vladika Nikolaj Velimirović. O. Jovan  posebno je poštovao Sv. Nauma Ohridskog jer je imao moć isceljenja duševno oboljenih. On je sa ikonom Sv. Nauma odlazio u bolnice i molio se za zdravlje bolesnika koji su dobijali isceljenja. Iz tog vremena potiču priče o njegovim čudotvornim isceljiteljskim moćima. Godine 1934. postaje episkop Ruske Zagranične Crkve i poslat na službu u grad Šangaj u Kini. Tamo je osnovao sirotište Sv. Tihona Zadonskog koje je udomilo tri i po hiljade djece. Dolaskom komunista na vlast u Kini Rusi su ponovo otišli  u izgnanstvo.  Zato Sveti sinod Ruske Zagranične Crkve 1951. godine Vladiku Jovana postavlja za arhiepiskopa zapadnoevropskog i on odlazi u Pariz. Odakle ga Sv. sinod premješta i 1962. godine šalje u San Francisko (SAD). Upokojio se u Svetonikolajevskom hramu u gradu Sijetlu (SAD) 2. jula 1966. Godine. Za svetitelja je kanonizovan 2. jula 1994.  godine od strane Ruske Zagranične crkve u San Francisku.

 

Hvala svim donatorima hrama i kumu


Sveti Jovan Šangajski nas zato okuplja da taj preporod, u vremenu u kojem smo se našli,  vremenu velikih iskušnja koja nam spremaju  đavolje spodobe, doživimo mi, ali i naša djeca. Hvala svim donatorima hrama i kumu – besjedio je vladika Vasilije najprije u hramu  nakon liturgije, a potom za trpezom ljubavi.

Trpeza ljubavi priređena je u parohijskom domu pri hramu svetog Arhangela Gavrila u Batajnici. Zahvalivši se svim donatorima, otac Darko Končarević je istakao da predstoji posao uljepšavanja hrama. Prema njegovim rječima, treba da budemo „iskreni, pošteni, časni i vjerni“  a dan slave hrama Svetog Jovana Šangajskog bio je dan kada je sa uspjehom izvršena „duhovna smotra našeg naroda“.

-Blagodarim svima na dolasku na Svetu litrugiju. Hvala Episkopu  sremskom gospodinu Vasiliju na današnjoj toržestvenoj liturgiji i velikoj blagodati prisutnoj u naselju Šangaj gdje su svi svjedoci kolika je milost Gospodnja i koliko Sveti Jovan Šangajski djeluje svakodnevno na sve koji pred njim molitve uznose i koliko druge priziva da se u hramu sabiraju i Gospodu obraćaju , rekao je otac Darko.

 

Prvi put sam prošao kroz ovo naselje 1998.


Odlikovanog Velibora Blagojevića pitali smo kada se doselio u naselje Šangaj i odakle je stigao.

-Prvi put sam prošao kroz ovo naselje 1998. godine, a slijedeće sam počeo da gradim. Došao sam iz Stanara kod Doboja. Nisam znao da ću da budem odlikovan, otac Darko mi je rekao da obavezno dođem i da ima jedno iznenađenje za mene, kaže nam Velibor,otac troje djece. Iz skromnosti nije želeo da nam kaže nešto više, ali smo se uvjerili da je posvećen srpstvu, da odlično poznaje srpsku istoriju i da je reč o nacionalno vrlo svjesnoj osobi. Ovaj dobrotvor dao je svoj doprinos gradnji hrama, a osvjedočili smo se da na njegovoj kući otvori još nisu popunjeni stolarijom.

Saznajemo da će na placu koji je crkvi dala opština Zemun biti izgrađeno igralište za djecu, kao i na još pet lokacija, koje takođe finansira opština Zemun. Takođe,  izgradiće se vrtić i osnovna škola za djecu do četvrtog razreda. Hram ima mnogo priložnika, i ktitora. Neki od njih su „Fasada“ iz Stare Pazove, „Kantar Viljuškari“ iz Novih Banovaca, „Pneumatik-flex“ iz Nove Pazove, „Metal-fleks“ iz Nove Pazove, „Srboauto“  iz Ostružnice,  kao i mnoge druge viđenije firme i preduzeća iz Beograda i šire čijim vlasnicima su uručena priznanja – zahvalnice. Kako saznajemo za fasadu hrama koja je upravo završena  zasluge pripadaju  G. Zoranu Obrenoviću koji je pored Velibora Blagojevića dobio orden Sv. Maksima Brankovića.

 

Veći dio čine izbjeglice


Prema rječima Dragana Ivanovića rodom iz Foče naselje Šangaj postojalo je i prije ratnih devedesetih godina . Dio naselja  čine starosjedeoci, ali onaj veći dio čine izbjeglice koje su kupovale placeve i gradile kuće. Slava hrama je prilika da mladi pokažu solidarnost i nesebičnost.

-Mi ovde pomažemo čisto dušom i voljom bez ikakve materijalne naknade a ocu Darku smo na usluzi jer je on nosilac svega. Hram je počeo da se gradi na Petrovdan  prije dvije godine a ime hramu dao je Episkop Sremski Vasilije, kaže Ivanović.

Još jedan iz grupe koja se ocu Darku stavila na raspolaganje je Mladen Tomić porijeklom iz Rudog koji je  istikao da je osim placa opština Zemun i novčano pomogla gradnju hrama.  Goran Romić koji je u Šangaj došao iz Slavonije kaže da novi hram znači puno za naselje prije svega u smislu duhovnosti i povezivanja ljudi.  -Kako vidim ulogu crkve tako se i ponašam, kaže nam Romić.

Prisutnim vjernicima podijeljen je poslednji broj mjesečnog lista Srpsko Kolo.

Dragan Bašović

(Da otvorite sliku u punoj veličini kliknite na nju)

Nema komentara

Napišite komentar