U Beogradu održano treće druženje mještana ličkog sela Medak

Tradicionalno okupljanje i druženje mještana malog Ličkog sela Medak održano je u Beogradu 3. novembra u pečenjari „Velebit“. Ovo je bilo treće po redu organizovano okupljanje , a domaćin druženja bio je i ove godine, Milorad Zagorac , mještanin istoimenog ličkog sela , koji je ujedno i predsjednik Kulturno-umjetničkog društva „Krajina“ u Beogradu.

Na druženju se okupilo oko stotinjak nekadašnjih mještana sela Medak , ali i iz okolnih sela Počitelja, Čitluka, Kruškovca, Papuče i Ploče.

Prema riječima organizatora, Milorada Zagorca, cilj druženja je evociranje uspomena na zavičaj, prisjećanja na lijepe dane života u rodnom selu i njegovanje dobrih i kvalitetnih međuljudskih i komšijskih odnosa.

„Cilj je sjećanje na navike i potrebe koje bi i danas trebalo da primjenjujemo u svakodnevnom životu“, rekao je Zagorac koji je na početku otvorio skup i pozdravio okupljene sa riječima pjesme čika Jove Zmaja „ Gdje god nađeš zgodna mjesta tu drvo posadi, a drvo je blagorodno pa će da nagradi, nagradiće izobiljem hlada , ploda svog, nagradiće bilo tebe bilo brata tvog. Sadimo drveće života i gajimo ljubav i svi ćemo biti nagrađeni“, poručio je Zagorac i poželio da ovo okupljanje živi i u narednim godinama zahvalivši se posebno vlasniku pečenjare „Velebit“ Petru Dragičeviću, takođe Ličaninu iz Gračaca koji im je ustuupio prostor.

Domaćin okupljanja Milorad Zagorac inače je ove godine i takmičar serijala „Nikad nije kasno“, takmičenja pjevača amatera, pa je tako goste u zabavnom dijelu večeri krajiškom pjesmom zabavljala muška pjevačka grupa „Merak Krajine“ na čelu sa Zagorcem i njegovim gostima Žaretom i Milom.

Druženje je trajalo, kako bi Ličani znali da kažu, do prvih pjevaca.



Selo Medak smješteno je na sutoku rijeka Like i Glamočnice, uz prugu koja spaja Zagreb sa Splitom. Kao takvo dijeli istu sudbinu kao i većina ostalih ličkih sela, stanovnika je sve manje iz godine u godinu. Dok je u Metku 1991. godine bilo 531 stanovnika, danas ih je, dvadeset sedam godina kasnije, svega 62. Rat je ovo selo opustošio i raselio. Danas u njemu živi uglavnom staračko stanovništvo, koje zahvaljujući skromnim penzijama opstaje u ovom podvelebitskom kraju. Tek tokom nekoliko ljetnih mjeseci selo oživi, kada nekadašnji mještani obiđu svoje kuće, ako ih imaju, ili grobove svojih najbližih. Većina u ratu razrušenih kuća danas je obnovljena, ali su uglavnom prazne. U selu postoji i stari pravoslavni hram Svetog Jovana Krstitelja, koji je na samoj obali rijeke Like podignut još 1688. godine. U svojoj istoriji ovaj hram je, baš kao i samo selo, nekoliko puta rušen i obnavljan. U 17. vijeku tu je bio manastir, a posljednjih godina hram se obnavlja i izgrađen je drveni objekt kako bi se u ovoj pravoslavnoj svetinji nastavio odvijati monaški život.

Sela Medačkog džepa široj javnosti postala su poznata kada je 9.septembra 1993.godine u akciji pod nazivom “Medački džep“ , hrvatska vojska napala srpska sela koja se graniče sa Gospićem, a u koja spadaju osim Medaka i Divoselo, Čitluk i Počitelj. Sela su, prije napada, više od godinu dana bila pod zaštitom snaga Ujedinjenih nacija. Ubijeno je 88 ljudi, od toga 36 civila, mahom starih, od kojih 17 žena. Sela su sistematski opljačkana, a kuće i pomoćne zgrade su zapaljene i eksplozivom sravnjene sa zemljom.

Da su strašni zločini počinjeni potvrđuje i izvještaj generala Žan Kota , komandanta UMPROFOR-a, koji je obišao ova sela posle akcije, 19.septembra gdje je naveo da „u selima „Medačkog džepa“ više nije bilo tragova života, ni živih ljudi ni životinja. Razaranje je prema njegovom izvještaju bilo potpuno, sistematski i namjerno“.

Poredeći statistiku nekad i sad, može se reći da je cilj akcije postignut, u selima skoro da ni nema više života. 1991.godine u Divoselu je živjelo 344, danas 0 ljudi, u Čitluku je bilo 217, danas jedan stariji bračni par, u Počitelju je bilo 307, danas imaju 3 starice, a u Metku je bilo 531 stanovnik, a danas ih je svega 62.

novinar „Srpskog kola“
Vesna Vuković

Nema komentara

Napišite komentar