Vasojevići slavili Vidovdan sa Kosovom u srcu

U organizaciji Udruženja ratnih dobrovoljaca 1912-1918, njihovih potomaka i poštovalaca Berane ,Srpskog istorijsko-kulturnog društva ”Nikola Vasojević” – Berane i Udruženja srpskih književnika u otadžbini i rasejanju za Crnu Goru sa sjedištem u Andrijevici koja su članice Srpske narodne odbrane Vasojevića i limske doline 28. juna 2019. Održana je tradicionalna manifestacija ”VIDOVDANSKE SVEČANOSTI BERANE 2019” na temu NA TEMU ” (NE) ZABORAVLJENI BOJEVI I BITKE VASOJEVIĆA ZA SLOBODU SRPSTVA I CRNE GORE”

U okviru Vidovdanskih svečanosti obilježena je krsna slava Udruženja ratnih dobrovoljaca 1912-1918., njihovih potomaka i poštovalaca Berane u restoranu ”Ognjište” vlasnika Zorana Račića. Pored brojnih gostiju prisustvovale su delegacije iz Srbije i Republike Srpske i drugih krajeva Crne Gore. Delegacija Udruženja ratnih dobrovoljaca 1912-1918., njihovih potomaka i poštovalaca Trebinje u sastavu: predsjednik Vujadin Vuković, Čedo Tanasijević i Božidar Grče , zatim delegacija Mileševskog kulturnog kluba ”Sveti Sava” u satavu predsjednik Zoran Malešić i član Dragan Vasojević.Prvi put je bila prisutna i delegacija Udruženja”Bijeli Pavle” iz Danilovgrada u sastavu: Miljan Stanišić, mr Milenko Šaranović i Rasko Kalezić.Skupu je prisustvovao i predsjednik Udruženja ”Sjeverac” iz Podgorice književnik i pjesnik Milovan Mišo Kuburović.Kao i prof.dr Dragomir Kićović, prof. dr Slavoljub Đukić iz Kraljeva, prof. dr Marko Knežević iz Plava, književnik Miladin Joksimoić iz Bijelog Polja,Žarko Bojić iz Podgorice,kao i pjesnici, guslari, publicisti i pisci iz Berana . Skup je, poslije rezanja slavskog kolača i blagoslova od strane protojereja stavrofora Dragana Ristića, pozdravio Goran Kiković, počasni predsjednik Udruženja ratnih dobrooljaca koji je istakao sledeće:

 

KIKOVIĆ:ZA NAS U VASOJEVIĆIMA KOSOVO JE SVETA SRPSKA ZEMLJA!


”Dame i gospodo, braćo i sestre, časni oče,

Počeću sa riječima našeg svetog vladike Nikolaja Velimirovića.Savindan i Vidovdan dva su večna srpska praznika. Prvi nas uči kako se za veru živi, a drugi kako se za veru umire. Mi slavimo i jedan i drugi. „Naše Udruženje slavi danas krsnu slavu Vidovdan. Krsnu slavu slave samo Srbi od svih hrišćanskih i pravoslavnih naroda. Vidovdan je praznik sjećanja na kosovske mučenike i kneza Lazara veliki praznik srpskog naroda. Prirodno je zato da Udruženje ratnih dobrovoljaca 1912-1918, njihovih potomaka i poštovalaca Berane, slavi ovaj sveti dan, kada se sjetimo naših junaka koji su se od Kosovskog boja 1389. pa do 1999. borili za krst časni i slobodu zlatnu i branili srpski narod od raznih zavojevača i zulumćara. Kada se knezu Lazaru uoči kosovskog boja javio anđeo Gospodnji, a njegove riječi slikovito prenio pjesnik ‘kojem ćeš se privoljeti carstvu – da l’ zemaljskom ili nebeskom?’, on je rekao: ‘Zemaljsko je za malena carstvo, a nebesko uvjek i doijeka.’ Šta Vidovdan znači za srpski narod slikovito je objasnila Isidora Sekulić: ‘Nauči svog sina jedinca da je Vidovdan isto što i krsna slava ili rođendan i to je već dosta”.

Vidovdana živi u srpskom narodu i kod svih onih za sve one kojima su sloboda i ideal na prvom mjestu. Zato, i danas sjećajući se, jedne od najvećih pogibija srpske vojske i srpskih junaka, slavimo moralnu pobjedu kosovskih junaka i mučenika”, besjedio je Kiković naglasivši da je Kosovo sveta srpska zemlja “naš temelj i duhovnost, naše sudilište”. Moramo se boriti za naše Kosovo i Metohiju i odavde iz Berana šaljemo poruku da niko nema pravo da prizna nekakvu lažnu ”Republiku Kosovo”.

„Mi članovi Udruženja koja čine Savez Srpska narodna Odbrana Vasojevića i Limske doline moramo se uvijek i na svakom mjestu moramo boriti za naše Kosovo i Metohiju i govoriti o značaju te svete srpske zemlje na koje nas podsjećaju riječi koje zapisa vladika Rade Tomov Petrović u ‘Gorskom vijencu’: ‘Oj Kosovo grdno sudilište, nasred tebe sodom zapušio’! A knjaz i kralj Nikola Petrović kaže u svojoj znamenitoj pjesmi stihovima ‘Onamo, namo da viđu Prizren, ta to je moje doma ću doć, starina mila tamo me zove, tu jednom moram oružan poć…’ time je izrazio svoju želju da oslobodi svetu srpsku zemlju.

Vasojevići su kao usijana vulkanska lava jurnuli iz svoje kolijevke početkom dvadesetog vijeka, ne osvajajući tuđu već šireći svoju teritoriju, sudarajući se sa najljućim turskim i arbanaškim zlicama, išli su u susret staroj Srbiji, Metohiji i Kosovu. To njihovo kosovsko opredjeljenje slikovito je naglasio Marko Miljanov kada je sebe i ostale crnogorske vojvode nazvao običnim, a Miljana Vukova ‘kosovskim vojvodom’. To njihovo kosovsko opredjeljenje, hrljenje u susret iskonskim srpskim zemljama, uz guslarske pjesme i san pretočilo se u stvarnost i 1912. godine je oslobođena Metohija, a svijeću slobode u Dečanima je zapalio đeneral Radomir Vešović.

I mi, Vasojevići i danas smo nedvosmisleno na strani Srbije i jasno i glasno svima kažemo da je Kosovo sveta srpska zemlja, da je Kosovo dio Srbije. Da je Kosovo i Metohija naš temelj, naša duhovnost, naše grdno sudilište… Kako su se Jevreji pozdravljali kad su protjerani iz Izraela ‘dogodine u Jerusalimu’, i mi Srbi treba da se pozdravljamo ‘dogodine u Prizrenu’, jer bez Kosova i Metohije nema ni nas Srba u Crnoj Gori, jer je Crna Gora zbjeg kosovski, kako pišu svi istoričari prije i do Šerba Rastodera. Zato puna podrška ideji Srpskog Nacionalnog Savjeta Crne Gore od nas iz Vasojevića. Draga braćo i sestre, danas se sjećamo svih naših Vidovdana. Sjećajući se Vidovdana 1389. sjećamo se Vidovdana 1914, Vidovdana 1919, .Vidovdana 1989, Vidovdana 2001, sjećamo se naše prošlosti, jer bez prošlosti nema ni budućnosti. Sjećamo se danas naših predaka zbog nas, njihovih potomaka i držimo se gesla našeg Udruženja: ‘Budimo dobri potomci kako bi bili čestiti preci’. Živjeli, i neka nam na sreću i na napredak dolazi svaki naredni Vidovdan. Dogodine da ga slavimo u Prizrenu ako Bog dâ!“, poručio je Kiković.

 

TRIFUNOVIĆ: DA SE KRSTU SLUŽI A MILOŠEM ŽIVI!


U Vidovdanskoj besjedi Miličko Trifunović, predsjednik Udruženja, je rekao: ”Dame i gospodo, njegujući srpsku tradiciju, istoriju i kulturu Udruženje ratnih dobrovoljaca 1912-1918., njihovih potomaka i poštovalaca Berane organizovalo je i ove godine tradicionalnu manifestaciju ”Vidovdanske svečanosti” sa kulturno-zabavnim programom koji je održan juče i koji će se održati danas.

Dobro došli na slavu Vidovdan koju ove godine zajedno slavi Regionalni odbor Udruženja. Dobro došli braćo iz naše matice Srbije! Dobro došli u Vasojeviće u najljepše i najbrojnije srpsko pleme, koje je iznjedrilo velikane kao što su: Đorđije Petrović Karađorđe, Vuk Stefanović Karadžić, Miljan Vukov Vešović i general Radomir Vešović, koji je zapalio svijeću u Visokim Dečanima 1912. godine, kada je osvetio i oslobodio Metohiju i Kosovo. Ovo Udruženje djeluje danas na svim srpskim etničkim prostorima i slavi Vidovdan koji je veliki praznik srpskog naroda. Tog dana 1389. godine, prije 620 godina na Kosovu polju u borbi protiv turskog osvajača srpska vojska, predvođena carom Lazarom, vojnički je izgubila bitku. Ali ono što je ostalo da vječno živi u srpskom narodu za proteklih 620 godina jeste Kosovski zavjet za borbu protiv tuđina do slobode. To je ono Lazarevo opredjeljenje da je zemaljsko carstvo, za malena carstvo, a nebesko uvijek i dovijeka. I otuda duh Kosova, duh srpskog Vidovdana, živi u srpskom narodu, živi kao inspiracija za sve one kojima je sloboda ideal.

A u srpskom narodu taj uzvišeni ideal je vjekovima prisutan i mi smo potomci tih predaka koji poručuju ”da se krstu služi, a Milošem živi”.

Zato se moramo danas prisjetiti likova starog Jug Bogdana i njegovih sinova, Toplice Milana i Kosančić Ivana, Srđe Zloplogleđe i Banović Strahinje, Kosovke djevojke i Miloša Obilića, ”koji žive dokle sunce grije” i koji su uvijek bili pred očima i u srcima slobodara kao što su bili: vojvoda Petar Bojović, koji je porijeklom iz Vasojevića, vojvoda Živojin Mišić, vojvoda Radomir Putnik, vojvoda Stepa Stepanović koji su sa likovima kosovskih junaka polazili u mnoge bojeve, i u balkanskim ratovima i u prvom svjetskom ratu. Činili su, bez pretjerivanja, čuda od junaštva na Bregalnici, na Drini, na Skadru, na bojištima širom Srbije. A šta tek reći za borbe na Mojkovcu, Kajmakčalanu prilikom proboja Solunskog fronta! Junaci sa Mojkovca naši preci, naši đedovi i naši prađedovi su grudima svojim ukopani u ledu i snijegu zatvarali prolaz austrijskom osvajaču, štićeti tako odstupnicu srpskoj vojsci preko Albanije. A na vrhovima Kajmakčalana na neprijateljska utvrđenja smjelo su jurišali sa vojvodom Vukom Popovićem i ostavljali svoje živote sbratimljeni i Crnogorci i Hercegovci i Krajišnici i Bosanci i Srbijanci. Zato je i kralj Aleksandar I Karađorđević našim precima dodijelio 196 zlatnih Obilića medalja,765 srebrnih Obilića medalja i 96 medalja za revnosnu službu. Ratnicima sa prostora gornjih i donjih Vasojevića, Šekulara, Velike i Gornjih sela. Ukupno dakle 1057 odlikovanja. Ne govorim ovo da se pohvalim i podičim na naše pretke nego da ne zaboravimo čiji smo od koga smo i ko su nam bili preci.

Zato mi čini posebnu čast što mogu sve Vas još jednom da pozdravim u ime regionalne organizacije udruženja ratnih dobrovoljaca 1912-1918, njihovih potomaka i poštovalaca da Vam poželim da se prijatno osjećate kao svoji sa svijima. –zaključio je Trifunović.

Na skupu su govorili i prisutne pozdravili: predsjednik Udruženja ratnih dobrovoljaca 1912-1918., njihovih potomaka i poštovalaca Trebinje Vujadin Vuković,predsjednik Mileševskog kulturnog kluba ”Sveti Sava” Prijepolje Zoran Malešić, u ime Udruženja”Bijeli Pavle” iz Danilovgrada mr Milenko Šaranović, predsjednik Udruženja ”Sjeverac” iz Podgorice Milovan Mišo Kuburović i književnik Miladin Joksimoić iz Bijelog Polja.

U Kulturno-umjetničkom dijelu programa nastupali su pjesnici: Radoje Mišković, David Lalić, Vulko Šćekić i Mišo Kuburović, guslar Miloje Bugarin, dok je goste posebno oduševio estradni umjetnik Budo Kastratović.

Na VIDOVDANSKIM SVEČANOSTIMA BERANE 2019. uručene su tradicionalne Vidovdanske nagrade. Nagradu za publicistički rad i istraživanje iz istorije srpskog naroda sa teritorije Vasojevića dodjeljuju ”Glas Holmije” i Udruženje ratnih dobrovoljaca 1912-1918, njihovih potomaka i poštovalaca Berane pod nazivom – ”Radomir P. Guberinić” – je dobio profesor doktor Slavoljub Đukić. Nagradu je uručio predsjednik žirija David Lalić. Književnu nagradu – ”Ratko Deletić” – koja se ove godine dodjeljuje treći put a koju je ustanovio časopis ”Glas Holmije” – dobio je pjesnik i književnik Radomir Stojanović. Nagrada će biti naknadno uručena a obrazloženje je dao predsjednik žirija pjesnik Darko Jovović. Nagrada ”Lazarevo slovo” uručena je po drugi put ove godine profesoru dr. Dragomiru Kićoviću.Nagradu mu je uručio predsjednik žirija Goran Kiković.

 

BIOGRAFIJA DOBITNIKA NAGRADE ”RADOMIR P. GUBERINIĆ ZA 2019. GODINU

Prof. dr Slavoljub T. Đukić

Slavoljub Đukić je rođen 1938. godine u selu Metehu (opština Plav, Crna Gora), od oca Toma Milonjina Đukića i majke Stanije, rođene Radenović. Rano detinjstvo je proveo u raseljenju, u mestima Gornjeg Polimlja, jer su još u julu 1941. godine ekstremno nastrojeni muslimani (po vjerskom osnovu) popalili sve srpske domove u Metehu. Posle oslobođenja i povratka u rodni Meteh, osnovnu četvororazrednu školu pohađao je i završio u Metehu (Komarači), nižu gimnaziju u Plavu, a višu mešovitu gimnaziju u Peći (1957). Prvo stručno obrazovanje stekao je na Višoj pedagoškoj školi u Prištini (hemija i biologija, 1960), a visoku stručnu spremu dobio je na Univerzitetu u Beogradu (1966). Magistraturu hemijskih nauka završio je 1984. godine na Beogradskom univerzitetu, a doktorat hemijskih nauka (tema: „Naučni i nastavni aspekti trodimenzionalnosti periodnog sistema hemijskih elemenata“ , na Univerzitetu u Nišu (2002). U svojstvu nastavnika sa višom stručno spremom kraće vreme izvodio je nastavu hemije i biologije u osnovnim školama u Dečanima i Baranima kod Peći (Kosmet), a nakon sticanja visoke stručne spreme, bio je profesor hemije u gimnaziji i učiteljskoj školi u Peći, a kasnije i u Saobraćajnoj školi iz Zagreba – Odeljenje u Kraljevu. Od 1968-1992. godine bio je savetnik za nastavu hemije u Međuopštinskom zavodu za unapređivanje vaspitanja i obrazovanja u Kraljevu, a potom samostalni stručni saradnik i nadzornik pri Ministarstvu prosvete i sporta u Beogradu – Odeljenje u Kraljevu. Po osnovu napredovanja u toku rada dobio je zvanja: „savetnik ministra“ i „pedagoški savetnik“.

U svom dugogodišnjem radu publikovao je pedesetak stručnih i naučnih radova iz hemije i nastave hemije, a ponajviše se istakao pisanjem srednješkolskih udžbenika iz oblasti hemije . Koautor je dve zbirke slajdova iz hemije za I i II razred zajedničke osnove srednjeg usmerenog obrazovanja (1978) u Srbiji,pet srednjoškolskih udžbenika hemije u Srbiji (Hemija za I razred zajedničke osnove srednjeg usmerenog obrazovanja, dva izdanja: 1977. i 1978; Hemija za III razred usmerenog obrazovanja matematičke struke i IV razred prirodno-matematičke struke , ukupno pet izdanja od 1979. do 1984; Hemija za I razred srednjeg obrazovanja i vaspitanja , 1988; Hemija za II razred pedagoške akademije , 1983; Opšta hemija za I razred srednje škole , više izdanja od 1991 – 2008, kao i udžbenika Opšta hemija za I razred srednje škole u Republici Srpskoj – tri izdanja,počev od 2002, koji je još u upotrebi. Pored toga, autor je dve monografije: Đukići od Pavića Vladimirova iz Meteha (2007), i Vasojević svoj na svome – navijek i amin (2011).

U oviru stručne asocijacije bio je član Upravnog odbora Srpskog hemijskog društva u Beogradu, neprekidno od 1972. do 2003. godine, član Komisije Prosvetnog saveta Srbije za nastavu hemije, član i predsednih Republičke komisije za hemiju Pokreta „Nauku mladima“, član Izdavačkog saveta stručnog časopisa Hemijski pregled. Za doprinos u stručnom radu i razvoju Srpskog hemijskog društva, napredovanje na poslovima savetnika za nastavu hemije i samostalnog stručnog saradnika – dobio je brojna priznanja , među kojima su posebno značajna: Medalja Srpskog hemijskog društva za izvanredne rezultate, Orden rada sa zlatnim vijencem, Povelja zaslužnog člana Srpskog hemijskog društva. Za unapređivanje kvaliteta nastave u srednjim školama Prosvetni savet Srbije ga je proizveo u zvanje – pedagoški savetnik.

Prošle godine recenzirao je roman Nede Vasojevke – Bog nam je svjedok, a ove godine naučno-stručnu knjigu prof. dr Marka Kneževića – Murinsko Polimlje. Obe knjige su u fazi štampanja. U penziji je od 2003. godine. Oženjen je Milicom Vukotić, porijeklom sa Čeva, odnosno (kasnije) Kočana kod Nikšića, sa kojom ima dvoje dece: kćerku Tatjanu i sina Žarka. Sa svojom suprugom i djecom živi u Kraljevu.

Da vas podsjetimo: Udruženje ratnih dobrovoljaca 1912-1918. njihovih potomaka i poštovalaca Berane i časopis Glas Holmije od 2013. godine uspostavili su zavičajnu Nagradu za publicistički rad i istraživanje iz istorije Srpskog naroda sa teritorije Vasojevića koju dodjeljuju istaknutim pojedincima koji su sa prostora Vasojevića a, koji objavljuju djela koja afirmišu ovaj kraj. Nagrada nosi naziv – ”Radomir P. Guberinić” – do sada su je primili: za 2013. Godinu publicista i novinar Vukosav Vule Raketić,za knjigu ”Heroina velikog srca”, koja govori o životu i radu Divne Veković,za 2014. književnik Branislav Otašević,za knjigu ”Milovan Đilas-skica za portrete”, istoričar Goran Kiković,za 2015. godinu za knjigu ”Preci i Potomci” –monografija Udruženja ratnih dobrovoljaca 1912-1918. njihovih potomaka i poštovalaca Berane,general dr Luka Kastratović, za 2016. za knjigu ”Serdari, vojvode i generali iz Vasojević”, prof. dr Marko Knežević,za 2017. godinu za knjigu ”Velika i Novšiće”, akademik profesor doktor Jovan Babović za 2018. Godinu za knjigu ”Od Komova do Srpske Atine” . I ove godine žiri je donio odluku da ona bude dodijeljena profesoru doktoru Slavoljubu Đukiću za 2019. godinu za knjigu ” Vasojević svoj na svome – navijek i amin”.-istakao je predsjednik žirija David Lalić. Pored Lalića članovi žirija su: Novak Vujačić i Vulko Šćekić.

 

BIOGRAFIJA DOBITNIKA NAGRADE ”LAZAREVO SLOVO” ZA 2019. GODINU

Prof.dr Dragomir Kićović

Nagradu je dobio profesor Kićović odlukom žirija u sastavu: Goran Kiković,predsjednik i članovi: Miličko Trifunović i Mihailo Perović.

Kiković je obrazložio nagradu riječima: ”Dr Dragomir Kićović rođen u selu Slatini, opština Andrijevica. Osnovnu školu završio je u Slatini i Andrijevici, Srednje tehničku u Ivangradu 1973. godine, kada je otišao na odsluženje vojnog roka. Od septembra 1974. godine do septembra 1978. godine bio je student Prirodno-matematičkog fakulteta u Prištini, Odsjek za geografiju. Godine 1978. upisao je postdiplomske studije na Odsjeku turizmoloških nauka Prirodno-matematičkog fakulteta u Beogradu. Magistrirao je 1983. godine odbranivši magistarski rad pod naslovom „Odnos mjera zaštite životne sredine i turizma u SR Crnoj Gori“, a doktorsku disertaciju „Turizam i zaštita prirode Gornjeg Polimlja“ odbranio je na Prirodno-matematičkom fakultetu u Prištini 1992. godine.

Od januara 1980. godine radio je kao profesor geografije i pomoćnik direktora u školi „Radomir Mitrović“ u Ivangradu. Kraće vrijeme radio je kao sekretar Sekretarijata za opštu upravu i društvene djelatnosti opštine Andrijevica. Od 1.3.1993. godine predaje Humanu ekologiju, a 2.4.1993. godine izabran je u zvanje docenta na Odsjeku za geografiju za isti predmet. Od oktobra 1994. godine predaje pored Zaštite i unapređenja životne sredine (sadašnji naziv) i predmet Evropa sa Rusijom. Po dva semestra predavao je i Pedologiju, Uvod u geografiju i Metodiku nastave geografije na PMF-u i Istorijsku geografiju na Filozofskom fakultetu u Prištini. Dvije godine predavao je Geografiju na Učiteljskom fakultetu u Prizrenu, a kasnije Interdisciplinarni seminar iz Zaštite i unapređenja čovjekove životne sredine, kao i Turističku geografiju na Višoj poslovnoj školi u Blacu i Višoj turističkoj školi u Beogradu. Od oktobra 2002. godine, pored izbornog predmeta (Zaštita i unapređenje životne sredine), predaje Turističku geografiju i Afro-Aziju. U zvanje vanrednog profesora je izabran 1998. godine za predmet Zaštita i unapređenje životne sredine, a u zvanje redovnog profesora za nastavne predmete Zaštita i unapređenje životne sredine i Turistička geografija 2004. godine na PMF-u u Prištini. Školske 2002/03. godine bio je šef Odsjeka za geografiju, a od 1.10.2012. do 1.10.2015. godine dekan Prirodno-matematičkog fakulteta u Kosovskoj Mitrovici.

Dr D. Kićović je od studentskih dana aktivan član Srpskog geografskog društva, a od 1997. do 2009. godine predsjednik Podružnice Srpskog geografskog društva za Kosovo i Metohiju. Bio je predsjednik Podružnice istoričara i geografa sjeveroistočne Crne Gore (1981-1990.), član Komisije za reformu programa geografije Srbije u osnovnim i srednjim školama (2001-2002.). Od 1993. godine predsjednik je Ekološkog društva „Komovi“ iz Andrijevice. Podpredsjednik Udruženja ratnih dobrovoljaca 1912-1918. njihovih potomaka i poštovalaca bio je od 1996. do 2011. Član je istraživačkog tima studije „Bjelasica i Komovi – integralni razvoj“, i istraživačkog tima studije „Prokletije – integralni razvoj“, čiji su radovi publikovani, a koju je radio Institut ekonomskih nauka iz Beograda. Jedan je od autora Projekta „Fizičko-geografski procesi na Kosovu i Metohiji“ i Projekta „Turističke mogućnosti i perspektive opštine Andrijevica (koncepcija razvoja do 2010. godine)“. Član je Koordinacionog odbora za pisanje hronika naselja, monografija o bratstvima i znamenitim pojedincima i ljetopisima sela sa prostora Vasojevića, član je redakcije i zamjenik glavnog i odgovornog urednika časopisa Vremekazi (2001-2011), član Savjeta za razvoj opštine Plav i Andrijevica i Komisije za praćenje postupka izrade GUP-a Andrijevice (od 2001.). Bio je član Programskog odbora Naučnog skupa „Kulturno nasleđe Kosova i Metohije, Istorijske tekovine Srbije na Kosovu i Metohiji i izazovi budućnosti“, Beograd, 2013, bio je član Naučnog odbora XIV kongresa geografa Jugoslavije (Beograd, septembra 2001.), član Programskog odbora 4. Srpskog kongresa geografa, koji je održan na Kopaoniku 7-9. oktobra 2015. godine. Predsjednik je Skupštine Društva prijatelja Bjelasice i Komova (osnovanog 2003.). Bio je član Uređivačkog odbora Glasnika Srpskog geografskog društva (od 2002. do ), Globusa – časopisa za metodološka i didaktička pitanja geografije Srpskog geografskog društva i Tokova, časopisa za nauku, kulturu i umjetnost Berana (2007-2014). Član Saveta Univerziteta u Prištini bio je od 2004. do 2006. godine, a od 2006. do 2015. član Senata Univerziteta. Predsjednik Stručnog vijeća za prirodno-matematičke nauke Univerziteta bio je 2011. Godine. Član je Savjeta za kulturu opštine Berane od septembra 2015. Član je Akademijskog Odbora za proučavanje Kosova i Metohije Srpske akademije nauka i umetnosti od 20. januara 2016. godine.

Dr Dragomir Kićović, je bio potpredsjednik Udruženja ratnih dobrovoljaca 1912-1918. njihovih potomaka i poštovalaca Glavnog odbora u Beogradu

(od 15. novembra 1996. do 25.02.2011.). Za rezultate u oblasti nauke dobio je zavičajnu nagradu opštine Andrijevica „17. jul“, Plaketu Srpskog geografskog društva i druga priznanja. Naučni radovi:a) Naučne monografije.

1. Dragomir M. Kićović: Turizam i zaštita prirode Gornjeg Polimlja, Unireks, Nikšić, 1994, str. 160.

2.Dragomir M. Kićović: Turizmološko-ekološki mozaik, Prirodno-matematički fakultet, Studentski kulturni centar i «Ekologica», Priština, 1998, str. 124.

3. Dragomir M. Kićović, Radomir P. Guberinić: Puniša Račić – život za jednu ideju. Odbor SANU za proučavanje sela, Kulturno prosvetna zajednica Srbije, Beograd, 2000, str. 300.

4. Dragomir M. Kićović, Dragana L. Vujanović, Predrag N. Jakšić: Osnove zaštite i unapređenja životne sredine, Kosovska Mitrovica: Univerzitet u Prištini; Beograd: Visoka turistička škola strukovnih studija, 2008, str. 345.

5. Dragomir M. Kićović, Milisav S. Sekulić: Puniša Račić i/li o zabludama i diobama, Beograd: Udruženje ratnih dobrovoljaca 1912 – 1918. njihovih potomaka i poštovalaca; Andrijevica: Izdavačka kuća Komovi, 2010, str. 537.

6. Danijel Vincek, Dragomir M. Kićović: Jerinja glava, Prirodnjačko planinarsko – turistički vodič, Andrijevica: NVO Mediteransko planinska Crna Gora, 2012, str. 32.

7. Dragomir M. Kićović, Predrag N. Jakšić, Dušan T. Kićović: Osnove zaštite i unapređenja životne sredine, 4. dopunjeno i prošireno izdanje, Kosovska Mitrovica: Univerzitet u Prištini; Beograd: Visoka turistička škola strukovnih studija, 2012, str. 342.

8. Dragomir M. Kićović, Milisav S. Sekulić: Puniša Račić i/li o zabludama i diobama (drugo dopunjeno izdanje), Beograd: SVET KNJIGE Beograd, 2017, str. 588. b) Naučni radovi 66., b) Stručni radovi 18., v) recenzije 37. Predavanja, promocije, naučni skupovi: 53. g) PRIKAZI KOJE JE OBJAVIO PROF. DR DRAGOMIR M. KIĆOVIĆ41.đ) PRIKAZI RADOVA PROF. DR DRAGOMIRA M. KIĆOVIĆA 27.đ) IN MEMORIAM 9.-istakao je u svom govoru Kiković.

Udruženje Srpskih književnika u otadžbini i rasejanju sa sjedištem u Andrijevici je od 2018. ustanovilo nagradu ”Lazarevo slovo”, koje je prošle godine dodijeljeno istoričaru Goranu Kikoviću.

KNJIŽEVNA NAGRADA ”RATKO DELETIĆ” KOJA JE USPOSTAVLJENA OD 2017.GODINE OD STRANE ČASOPISA ”GLAS HOLMIJE” BIĆE DODIJELJENA OVE GODINE NA VIDOVDAN KNJIŽEVNIKU I PJESNIKU RADOMIRU STOJANOVIĆU

Žiri u sastavu :Darko Jovović, predsjednik i članovi: Žarko Bojić i Milan Mane Cimbaljević.

Književna nagrada ”Ratko Deletić” je uspostavljena od časopisa ”Glas Holmije” 2017. godine i dobili su je pjesnici:Dragomir Dale Ćulafić za 2017. i Darko Jovović za 2018.

Ratko Deletić je rođen u Gračanici, školovao se u rodnom mjestu i Andrijevici. Gimnaziju je završio u Beranama, a studije na Filozofskom fakultetu u Prištini

Svojom prvom zbirkom poezije „Svetoboli“, objavljene 1969. godine, Ratko Deletić svom snagom i pjesničkim talentom stupa u dugu kolonu stvaralaca iz Vasojevićâ, i uopšte doline Lima. Ratko je objavio dvadeset šest knjiga poezije, računajući i tri knjige izabranih pjesama i jednu zajedničku. Ako se tome dodaju i druge Deletićeve knjige, putopisi i reportaže, publicistika, sakupljene lirske i epske pjesme, tužbarice, antologije koje je sastavio, knjige koje je priredio i knjige o crkvama i manastirima, književno kritički i novinarski tekstovi, koje je pisao skoro četiri decenije, rasuti po stranicama ogromnog broja listova, revijâ i časopisâ, zbornicima radova sa brojnih skupova na kojima je učestvovao, recenzije rukopisâ koje su objavljene cjelokupno ili u fragmentima i uzme u obzir njegova urednička i izdavačka djelatnost, onda se bez ikakve rezerve može reći da je njegov život bio ispunjen neprestanim radom na polju naše kulture, prije svega književne i da je taj rad urodio raznorodnim i dragocjenim plodovima. Zato je časopis Glas Holmije iz poštovanja prema Raku i njegovom djelu uspostavio književnu nagradu koja nosi njegovo ime.

Žiri za dodjelu književne nagrade ”Ratko Deletić” za 2019. godinu donio je jednoglasnu odluku da to priznanje ove godine dobije književnik i pjesnik Radomir Stojanović.

Radomir Stojanović rođen je 1942. godine u Trešnjevu kod Andrijevice. Profesor je srpskog jezika i književnosti. Piše poeziju, prozu i književnu kritiku. Pesme su mu prevođene na više stranih jezika i zastupljen je u brojnim antologijama. Dobitnik je književnih nagrada: „Lazar Vučković“, „Pero Despota Stefana Lazarevića“, „Zlatna značka KPZ Srbije“, „Povelja međunarodne kulturne manifestacije Sokolica-Banjska“, „Grigorije Božović“ za najbolju knjigu Književnog društva KIM za 2004. godinu, „Milan Rakić“ za najbolju zbirku pesama koju dodeljuje UKS, Beograd, “Povelja Karađorđe“ za životno delo i “Skerlićeva nagrada“. Bio je urednik izdavačke delatnosti „Jedinstvo“ iz Prištine i književnog časopisa „Stremljenja“. U jednom mandatu bio je predsednik Književnog društva Kosova i Metohije. Živi i radi u Beogradu.

Ovo je samo dio iz bogate biografije Radomira – Mila Stojanovića. Biografije koja stoji samo pored imena onih koji su se izdigli iznad običnosti. Tako impozantna biografija, pred kojom zastaje dah, ali i sve ono što je, baveći se književnim radom, učiniuo za svoj zavičaj, preporučili su Radomira Stojanovića, što su članovi žirija jednoglasno prihvatiuli, da bude dobitnik književne nagrade „Ratko Deletić. Tim prije, jer je naš Mile, kao istinski kulturni izaslanik, zadužio Vasojeviće i čitav ovaj kraj. Svaki njegov povratak na prostore koji se naslanjaju na obale Lima, na mjesta odakle je noseći raskošni književni talenat zakoračio u pjesničke tajne, bio je pravi duhovni praznik, za sve koji su bar malo znali kolika je moć izgovorene riječi. On je slavu svoje rodne grude decenijama pronosio daleko u svijet svrstavajući sebe u red najboljih pjesnika poniklih na Svetim vodama Lima. Činio je to kako rade samo odabrani, a odabranima pripadaju priznanja.

Zato mu u ime Žirija najiskrenije čestitam. Zbog objektivnih razloga Radomir Stojanović nije mogao da bude danas sa nama, pa će mu nagrada biti naknadno uručena.-istakao je Jovović.

 

OTAŠEVIĆ DOBIO MEDALJU SVETOG PETRA CETINJSKOG

Branislav Otašević je rođen 1948. g. u Gornjoj Ržanici, Opština Plav. Školovao se u Murini, Podgorici i Beogradu. Završio je Srednju tehničku mašinsku školu u Podgorici, ondašnjem Titogradu, Programirano mašinstvo na Institutu Mašinskog fakulteta u Beogradu i Novinarsku školu na Jugoslovenskom institutu za novinarstvo-Beograd. Radio je u “Hempru“ Beograd, “Bentonit“-u Petrovcu na Moru, ŠIK-u “Bor“ u Plavu i “Plavljanki“ u Plavu.

Bio je odbornik i predsjednik Vijeća Udruženog rada SO-e Plav (1974-1978), delegat vijeća Udruženog rada Skupštine Crne Gore (1974-1978) i (1978-1982), potpredsjednik i v.d. predsjednik Opštine Plav (1978-1982), delegat i član Izvršnog odbora Samoupravne interesne zajednice zdravstvenog osiguranja radnika i zemljoradnika Crne Gore 1982-1986. godine, predsjednik Izvršnog odbora Samoupravne zajednice zdravstva SFRJ (1982-1986), član Skupštine i predsjednik Izvršnog odbora Osiguranja “Lovćen“ u Podgorici (1982-1986), predsjednik Skuppštine osiguranja “Lovćen“, filijala Berane (1986-1990), predsjednik OK SK Plav u periodu jun 1990-jun 1991., predsjednik OO DPS Crne Gore – Plav 1991-1997.

U isto vrijeme član GO DPS Crne Gore, poslanik u Skupštini Crne Gore 1990-1992., i poslanik u Skupštini Crne Gore u periodu 1992-1996.god, predsjednik Opštine Plav u periodu novembar 1996. do decembra 1997. godine, predsjednik opštinskog odbora SNP Crne Gore od 1998. do 2003. godine i član GO SNP Crne Gore, dva mandata, sekretar Izvršnog odbora OO SNP Crne Gore – Plav na kojoj se dužnosti i sad nalazi. Biran je u organe upravljanja u preduzećima gđe je radio. Jedan je od osnivača i organizatora “Plavskih svečanosti kulture“ do 1990. godine. Bio je savezni poslanik 2000-2003. godine.

Novinarstvom se bavi od 1967. godine. Prvi novinarski tekst je objavio u listu “Borba“ Beograd 1967. godine. Sarađivao je ulistovima: “Sloboda“ – Berane, “Sveviđe“ – Berane, “Omladinski pokret“ i “Pokret“ – Podgorica, “Prosvjetni rad“ – Podgorica, “Pobjeda“ – Podgorica, “Dan“ – Podgorica, “Glas Crnogorca“ – Podgorica, “Komunist“ – izdanje za Crnu Goru, “Lovćen“, list osiguranja “Lovćen“ – Titograd, “Glasnik privredne komore Crne Gore – stručno informativno glasilo, “Glasni“ – samoupravnih interesnih zajednica Crne Gore, “Politika“ – Beograd, “Večernje novosti“ – Beograd, “Politika ekspres“ – Beograd, “4. jul“ – Beograd, “Naša štampa“ – Beograd, “Zadrugar“ – Novi Sad, “Oslobođenje“ – Sarajevo, “Arena“ – Zagreb, TNP Ljubljana, “Jedinstvo“ – Priština, Radio Metohija – Peć, Radio Priština, Radio Berane, Radio Andrijevica, Radio Crne Gore, Radio Beograd, TV Titograd, TV Beograd, TV Novi Sad, TV Priština, “Penzioner“ – Berane, “Glas Holmije“ – Berane, “Glas Vasojevića“ – Beograd.

Objavio je preko 3000 novinarskih, radio i TV priloga različitih žanrova, 15 feljtona u listovima “Dan“ (dvanaest) i “Sloboda“ (tri). Objavio je više radova u časopisima: “Tokovi“ – Berane, “Vremekazi“’- Andrijevica, “Mileševski zapisi“ – Prijepolje, “Dobrovoljački glasnik“ – Beograd, “Književnost“ – Beograd, “Zapisi“ – Beograd, “Praksa“ – Titograd, “Glas Holmije“ – Berane, “Srpske novine“ – Podgorica.

Bio je član redakcije lista “Sloboda“ (Ivangrad, Berane), član izdavačkog savjeta časopisa “Mostovi“ – Pljevlja, član izdavačkog savjeta “Glasnik“-a SIZ-ova SRCG od 1982-1986.godine, član redakcije “Glasnik“-a – Informativnog glasila SIZ-va Crne Gore, predsjednik Izdavačkog savjeta časopisa “Glas Holmije“ i član redakcije lista “Penzioner“ – Berane.

Objavio je 60 naučno-popularnih i stručnih radova, preko 40 stručnih članaka u časopisima i listovima, 12 recenzija knjigâ, 12 prikaza knjigâ, otvorio sedam izložbi slikâ u Plavu, Beogradu, Podgorici, Čazmi, Peći, Murini i Beranama. Promovisao preko 22 knjige u Murini, Plavu, Andrijevici, Beranama, Podgorici, Peći, Orašcu, Topoli i Beogradu. Učestvovao na pet naučnih skupova (po jednom u Plavu, Murini i Novom Pazaru, dva u Prijepolju). U Zbornicima sa tih skupova objavljeni su mu radovi. Učestvovao je na brojnim književnim susretima i manifestacijama.

Objavio je dvanaest knjiga i to:

1. Školstvo Polimlja i Velike, izdanje Osnovne škole “Petar Dedović“, Murina, 1986.,

2. Od Niša do mora podno Čakora, Informativni centar Berane, 1995.,

3. Savine stope, Izdavačka kuća “Stupovi“, Andrijevica, 1996.,

4. Murina –istorija i vrijeme, IK “Komovi“, Andrijevica, 2000., zajedno sa Vukom Marsenićem – koautorom,

5. Prokletijski zaljubenik, IK “Komovi“ i “Pokret“, Podgorica, 2001.,

6. Velika i Polimlje, knjiga I, Kulturno-prosvjetna zajednica Srbije, Beograd i IK “Komovi“, Andrijevica, 2002., i Odbor za proučavanje sela SANU Beograd, 2002.

7. Vilin izvor – legende i priče, IK “Komovi“, Andrijevica, 2006.,

8. Gorki ukus vremena, (o prozi Veljka Mijovića), IK “Komovi“, Andrijevica,

2006.,

9. Raskućnici – roman, IK “Komovi“, Andrijevica, 2007.,

10. Komitski pokret u Polimlju i Velici, “Komovi“, Andrijevica, 2010.,

11. Rusi u Vasojevićima, “Pegaz“, Bijelo Polje, 2011.

12. Milovan Đilas-skica za portret,“Književna zadruga Srpskog narodnog vijeća Crne Gore“,2013.

Ima više rukopisa pripremljenih za štampu.

Bavi se književnošću i publicistikom. Član je Udruženja novinara Crne Gore, Udruženja srpskih književnika u otadžbini i rasejanju, Beograd i predsjednik njenog ogranka za Crnu Goru. Član je Kluba zavičajnih stvaralaca u Plavu, član je Književnog kluba “Mihailo Lalić“ u Andrijevici. Bio je u četvorogodišnjem mandatu 2013.-2017.godina prvi predsjednik savaza udruženja Vasojevića pod nazivom “Srpska narodna odbrana Vasojevića i limske doline“.U zavičaju je organizovao brojne književne manifestacije, izložbe književne večeri i promocije knjiga.

Zastupljen je u monografijama “Ko je ko u Crnoj Gori“ i “Ko je ko u parlamentarizmu Crne Gore“. Zastupljen je u Bibliografiji Vasojevićâ i Bibliografiji “Prosvjetnog rada“. Član je Književne zajednice Jugoslavije.

Dobitnik je nagrade “Mihailo Lalić“ za sveukupno stvaralaštvo. Dobitnik od 25. januara 2018. prestižnog priznanja od Saveza pisaca Rusije iz Moskve “Zlatne medalje A.S.Puškina za vjernost slovu i djelu“ i drugih priznanja kao što su: Nagradaza publistički rad i istraživanje iz istorije Srpskog naroda sa teritorije Vasojevića, koja nosi naziv “Radomir P. Guberinić“, za 2014. godinu i brojnih drugih, plaketa i zahvalnica, među kojima “Velike povelje“ Udruženja srpskih književnika i pjesnika Srba u Crnoj Gori i rasejanju “Gorska Vila“ sa sjedištem u Podgorici, “Velike srpske povelje“ koje mu je dodijelilo Udruženje ratnih dobnjihovih potomaka i poštovalaca Regionalni odbor Berane, povodom 100 godišnjice Mojkovačke bitke i dvadesetogodišnjice obnove rada Udruženja 18. februara 2016. i drugih priznanja na afirmaciji Srpske kulture, Srpskog jezika i ćiriličnog pisma na prostoru Vasojevića. Dobitnik je Povelje Međurepubličke zajednice za kulturno-prosvjetnu djelatnost iz Pljevalja. Živi i stvara u Gornjoj Ržanici, svom rodnom mjestu.

 

POZDRAV I ZAHVALNICA SLAVOLJUBA ĐUKIĆA – NA VIDOVDANSKOJ SVEČANOSTI U BERANAMA

Pomoz Bog braćo Srbi, i srećno vam krsno Vidovdansko ime,! Evo jutros poranih iz grada Kraljeva i stigoh na vrijema da vas uz čestitanje Vidovdanske slave – srdačno i bratski pozdravim, posebno organizatore i kreatore ove istorijsko – kulturne i duhovne manifestacije, koja nadahnjuje svako srpsko srce i oplemenjuje ljudsku dušu. U to ime najtoplije pozdravljam, gospodu: protojereja-stavrofora Dragana Ristića, istoričara Gorana Kikovića, književnika Branislava Brana Otaševića, pjesnika Davida Lalića, Milička Trajkovića, Živka Bjelanovića, kao i ovogodišnje laureate dr Dragomira Kićovića i pjesnika Radomira Stojanovića, kojima srdačno čestitam nagrade koje danas dobiše za svoj stvaralački rad.

A sad vas molim da mi dozvolite da kažem koju reč u znak zahvalnosti za Nagradu „Radomir P. Guberinić“ koja odlukom žirija meni pripade ove godine.

Svako priznanje za objavljenu publikaciju, bilo sa koje strane da ono dolazi – ispunjava laureata nekom posebnom prijatnošću koju ja ovog trenutka u punoj formi osjećam srcem i dušom. Ja sam do sada dobijao priznanja isključivo od strane asocijacija iz domena moje struke, najviše od strane Srpskog hemijskog društva koje je jedno od najstarijih evropskih prirodnih društava sa sjedištem u Beogradu. Međutim, ovo priznanje u formi nagrade je prvo društveno priznanje za moj doprinos van moje uže struke, ali ono – ne dolazi sa bilo koje strane. Prijedlog za ovu nagradu uslijedio je od dvije ugledne i radno veoma afirmisane vasojevičke asocijacije iz Berana u okviiru Srpske narodne odbrane Vasojevića i limske doline: Srpskog istorijsko-kulturnog društva „Nikola Vasojević“ i Udruženja ratnih dobrovoljaca 1912-1918, njihovih potomaka i poštovalaca – zbog čega mi je nagrada izuzetno značajna i draga. I ne samo zbog toga. Nagrada je za mene od posebnog značajna i zbog imena ovog velikog vasojevićkog pregaoca na peru – Radomira P. Guberinića, koji je čitav svoj stvaralački opus posvetio Vasojevićima, a koji je, rekao bih, poslužio i kao zamajac mnogim njegovim sledbenicima da stručno i afirmativno istražuju vasojevićku istoriju, običaje i tradiciju.

Vrijeme prosvjećivanja generacije kojoj je pripadao Radomir P. Guberinić je ono prvo poratno vrijeme Drugog velikig rata, i sticajem tih okolnosti on je stekaso više tehničko obrazovanje, dakle, nije se školovao da bude ni prosvetar, ni publicista, ni istoričar, ni hriničar, ni kulturolog, ali on je sve to bio, o čemu svjedoče njegovi objavljeni naslovi. I nije slučajno ime Radomir P. Guberinić uzeto za naziv ove časne nagrade ljudima koji svojim stručnim i odgovornim radom slijede njegov put i djelo. Ne bih da dužim ovim svojim obraćanjem, ali bih u kontekstu svega što je Guberinić napisao i publikovao, pomenuo njegovu knjigu o vasojevićkom knezu Nikoli Miloševiću Vasojeviću. Vasojevići su od svog pomena do danas čuvali i očuvali svoj srpski identitet, a od pojave Svetog Save – i svetoavsko pravoslavlje. Nažalost, Vasojevići su i danas u situaciji da se bore i za jedno i za drugo, danas naročito ovo drugo kada vlastodržci i dukljanci hoće da otimaju duhovne svetinje SPC. I taj časni manir Vasojevića uvijek je imao previsoku cijenu, i odnosio mnoge žrtve. Tako je bilo i sa knezom Nikolom Vasojevićem koji plati svojom glavom svoju projektovanu ideju da sva Brda integriše u zajedničku kneževinu Holmiju – i to zarad uspješnije odbrane od Turaka. A taj legalno izabrani knez Vasojevićke Holmije bješe izuzetno obrazovana ličnost sa poznavanjem 13 stranih jezika, visoki ruski oficir i vojni ataše u Carigradu, projektant puta Beograd-Bar, turski general kvartermajster, engleski konzul, osnivač prve srpske škole u Novom Pazaru. Nekam mu je vječna slava i hvala!

Dozvolite mi da se na kraju ovog mog obraćanja – srdačno zahvalim predlagačima za ovu časnu nagradu, žiriju koji je doneo odluku, i svima vama, draga publiko koji ste došli danas na vidovdansku svečanost i ujedmo kulturni događaj. Ovaj svečani dan je još jedan u nizu najljepših dana u mom životu. Zato svima još jednom veliko hvala!

 

KNJIŽEVNIK BRANISLAV OTAŠEVIĆ DOBIO MEDALJU SVETOG PETRA CETINJSKOG

Predsjednik Društva Crnogorsko-Ruskog prijateljstava Petar Prvi iz Podgorice Gojko Tomašević donio je odluku da medalju Svetog Petra Cetinjskog za unapređenje i očuvanje vjekovne bratske ljubavi naših naroda dodijeli književniku Branislavu Otaševiću.

Otašević je Medalju Svetog Petra Cetinjskog dobio od Društva Crnogorsko-Ruskog prijateljstva Petar Prvi za unapređenje i očuvanje vjekovne bratske ljubavi naših naroda -Srba-Crnogoraca i Rusa, jer je objavio knjigu ”Rusi u Vasojevićima”, koja afirmiše odnose Rusije i Crne Gore kroz vjekove.Medalju Otaševiću je uručio pjesnik Žarko Bojić.

Branislav Otašević je rođen 1948. g. u Gornjoj Ržanici, Opština Plav. Školovao se u Murini, Podgorici i Beogradu. Završio je Srednju tehničku mašinsku školu u Podgorici, ondašnjem Titogradu, Programirano mašinstvo na Institutu Mašinskog fakulteta u Beogradu i Novinarsku školu na Jugoslovenskom institutu za novinarstvo-Beograd. Radio je u “Hempru“ Beograd, “Bentonit“-u Petrovcu na Moru, ŠIK-u “Bor“ u Plavu i “Plavljanki“ u Plavu.

Bio je odbornik i predsjednik Vijeća Udruženog rada SO-e Plav (1974-1978), delegat vijeća Udruženog rada Skupštine Crne Gore (1974-1978) i (1978-1982), potpredsjednik i v.d. predsjednik Opštine Plav (1978-1982), delegat i član Izvršnog odbora Samoupravne interesne zajednice zdravstvenog osiguranja radnika i zemljoradnika Crne Gore 1982-1986. godine, predsjednik Izvršnog odbora Samoupravne zajednice zdravstva SFRJ (1982-1986), član Skupštine i predsjednik Izvršnog odbora Osiguranja “Lovćen“ u Podgorici (1982-1986), predsjednik Skuppštine osiguranja “Lovćen“, filijala Berane (1986-1990), predsjednik OK SK Plav u periodu jun 1990-jun 1991., predsjednik OO DPS Crne Gore – Plav 1991-1997.

U isto vrijeme član GO DPS Crne Gore, poslanik u Skupštini Crne Gore 1990-1992., i poslanik u Skupštini Crne Gore u periodu 1992-1996.god, predsjednik Opštine Plav u periodu novembar 1996. do decembra 1997. godine, predsjednik opštinskog odbora SNP Crne Gore od 1998. do 2003. godine i član GO SNP Crne Gore, dva mandata, sekretar Izvršnog odbora OO SNP Crne Gore – Plav na kojoj se dužnosti i sad nalazi. Biran je u organe upravljanja u preduzećima gđe je radio. Jedan je od osnivača i organizatora “Plavskih svečanosti kulture“ do 1990. godine. Bio je savezni poslanik 2000-2003. godine.

Novinarstvom se bavi od 1967. godine. Prvi novinarski tekst je objavio u listu “Borba“ Beograd 1967. godine. Sarađivao je ulistovima: “Sloboda“ – Berane, “Sveviđe“ – Berane, “Omladinski pokret“ i “Pokret“ – Podgorica, “Prosvjetni rad“ – Podgorica, “Pobjeda“ – Podgorica, “Dan“ – Podgorica, “Glas Crnogorca“ – Podgorica, “Komunist“ – izdanje za Crnu Goru, “Lovćen“, list osiguranja “Lovćen“ – Titograd, “Glasnik privredne komore Crne Gore – stručno informativno glasilo, “Glasni“ – samoupravnih interesnih zajednica Crne Gore, “Politika“ – Beograd, “Večernje novosti“ – Beograd, “Politika ekspres“ – Beograd, “4. jul“ – Beograd, “Naša štampa“ – Beograd, “Zadrugar“ – Novi Sad, “Oslobođenje“ – Sarajevo, “Arena“ – Zagreb, TNP Ljubljana, “Jedinstvo“ – Priština, Radio Metohija – Peć, Radio Priština, Radio Berane, Radio Andrijevica, Radio Crne Gore, Radio Beograd, TV Titograd, TV Beograd, TV Novi Sad, TV Priština, “Penzioner“ – Berane, “Glas Holmije“ – Berane, “Glas Vasojevića“ – Beograd.

Objavio je preko 3000 novinarskih, radio i TV priloga različitih žanrova, 15 feljtona u listovima “Dan“ (dvanaest) i “Sloboda“ (tri). Objavio je više radova u časopisima: “Tokovi“ – Berane, “Vremekazi“’- Andrijevica, “Mileševski zapisi“ – Prijepolje, “Dobrovoljački glasnik“ – Beograd, “Književnost“ – Beograd, “Zapisi“ – Beograd, “Praksa“ – Titograd, “Glas Holmije“ – Berane, “Srpske novine“ – Podgorica.

Bio je član redakcije lista “Sloboda“ (Ivangrad, Berane), član izdavačkog savjeta časopisa “Mostovi“ – Pljevlja, član izdavačkog savjeta “Glasnik“-a SIZ-ova SRCG od 1982-1986.godine, član redakcije “Glasnik“-a – Informativnog glasila SIZ-va Crne Gore, predsjednik Izdavačkog savjeta časopisa “Glas Holmije“ i član redakcije lista “Penzioner“ – Berane.

Objavio je 60 naučno-popularnih i stručnih radova, preko 40 stručnih članaka u časopisima i listovima, 12 recenzija knjigâ, 12 prikaza knjigâ, otvorio sedam izložbi slikâ u Plavu, Beogradu, Podgorici, Čazmi, Peći, Murini i Beranama. Promovisao preko 22 knjige u Murini, Plavu, Andrijevici, Beranama, Podgorici, Peći, Orašcu, Topoli i Beogradu. Učestvovao na pet naučnih skupova (po jednom u Plavu, Murini i Novom Pazaru, dva u Prijepolju). U Zbornicima sa tih skupova objavljeni su mu radovi. Učestvovao je na brojnim književnim susretima i manifestacijama.

Objavio je dvanaest knjiga i to:

1. Školstvo Polimlja i Velike, izdanje Osnovne škole “Petar Dedović“, Murina, 1986.,

2. Od Niša do mora podno Čakora, Informativni centar Berane, 1995.,

3. Savine stope, Izdavačka kuća “Stupovi“, Andrijevica, 1996.,

4. Murina –istorija i vrijeme, IK “Komovi“, Andrijevica, 2000., zajedno sa Vukom Marsenićem – koautorom,

5. Prokletijski zaljubenik, IK “Komovi“ i “Pokret“, Podgorica, 2001.,

6. Velika i Polimlje, knjiga I, Kulturno-prosvjetna zajednica Srbije, Beograd i IK “Komovi“, Andrijevica, 2002., i Odbor za proučavanje sela SANU Beograd, 2002.

7. Vilin izvor – legende i priče, IK “Komovi“, Andrijevica, 2006.,

8. Gorki ukus vremena, (o prozi Veljka Mijovića), IK “Komovi“, Andrijevica,

2006.,

9. Raskućnici – roman, IK “Komovi“, Andrijevica, 2007.,

10. Komitski pokret u Polimlju i Velici, “Komovi“, Andrijevica, 2010.,

11. Rusi u Vasojevićima, “Pegaz“, Bijelo Polje, 2011.

12. Milovan Đilas-skica za portret,“Književna zadruga Srpskog narodnog vijeća Crne Gore“,2013.

Ima više rukopisa pripremljenih za štampu.

Bavi se književnošću i publicistikom. Član je Udruženja novinara Crne Gore, Udruženja srpskih književnika u otadžbini i rasejanju, Beograd i predsjednik njenog ogranka za Crnu Goru. Član je Kluba zavičajnih stvaralaca u Plavu, član je Književnog kluba “Mihailo Lalić“ u Andrijevici. Bio je u četvorogodišnjem mandatu 2013.-2017.godina prvi predsjednik savaza udruženja Vasojevića pod nazivom “Srpska narodna odbrana Vasojevića i limske doline“.U zavičaju je organizovao brojne književne manifestacije, izložbe književne večeri i promocije knjiga.

Zastupljen je u monografijama “Ko je ko u Crnoj Gori“ i “Ko je ko u parlamentarizmu Crne Gore“. Zastupljen je u Bibliografiji Vasojevićâ i Bibliografiji “Prosvjetnog rada“. Član je Književne zajednice Jugoslavije.

Dobitnik je nagrade “Mihailo Lalić“ za sveukupno stvaralaštvo. Dobitnik od 25. januara 2018. prestižnog priznanja od Saveza pisaca Rusije iz Moskve “Zlatne medaljeA.S.Puškina za vjernost slovu i đelu“ i drugih priznanja kao što su: Nagradaza publistički rad i istraživanje iz istorije Srpskog naroda sa teritorije Vasojevića, koja nosi naziv “Radomir P. Guberinić“, za 2014. godinu i brojnih drugih, plaketa i zahvalnica, među kojima “Velike povelje“ Udruženja srpskih književnika i pjesnika Srba u Crnoj Gori i rasejanju “Gorska Vila“ sa sjedištem u Podgorici, “Velike srpske povelje“ koje mu je dodijelilo Udruženje ratnih dobrovoljaca 1912-1918, njihovih potomaka i poštovalaca Regionalni odbor Berane, povodom 100 godišnjice Mojkovačke bitke i dvadesetogodišnjice obnove rada Udruženja 18. februara 2016. i drugih priznanja na afirmaciji Srpske kulture, Srpskog jezika i ćiriličnog pisma na prostoru Vasojevića. Dobitnik je Povelje Međurepubličke zajednice za kulturno-prosvjetnu đelatnost iz Pljevalja. Živi i stvara u Gornjoj Ržanici, svom rodnom mjestu.

POZDRAV I ZAHVALNICA SLAVOLJUBA ĐUKIĆA – NA VIDOVDANSKOJ SVEČANOSTI U BERANAMA

Pomoz Bog braćo Srbi, i srećno vam krsno Vidovdansko ime,! Evo jutros poranih iz grada Kraljeva i stigoh na vrijema da vas uz čestitanje Vidovdanske slave – srdačno i bratski pozdravim, posebno organizatore i kreatore ove istorijsko – kulturne i duhovne manifestacije, koja nadahnjuje svako srpsko srce i oplemenjuje ljudsku dušu. U to ime najtoplije pozdravljam, gospodu: protojereja-stavrofora Dragana Ristića, istoričara Gorana Kikovića, književnika Branislava Brana Otaševića, pjesnika Davida Lalića, Milička Trajkovića, Živka Bjelanovića, kao i ovogodišnje laureate dr Dragomira Kićovića i pjesnika Radomira Stojanovića, kojima srdačno čestitam nagrade koje danas dobiše za svoj stvaralački rad. A sad vas molim da mi dozvolite da kažem koju reč u znak zahvalnosti za Nagradu „Radomir P. Guberinić“ koja odlukom žirija meni pripade ove godine. Svako priznanje za objavljenu publikaciju, bilo sa koje strane da ono dolazi – ispunjava laureata nekom posebnom prijatnošću koju ja ovog trenutka u punoj formi osjećam srcem i dušom. Ja sam do sada dobijao priznanja isključivo od strane asocijacija iz domena moje struke, najviše od strane Srpskog hemijskog društva koje je jedno od najstarijih evropskih prirodnih društava sa sjedištem u Beogradu. Međutim, ovo priznanje u formi nagrade je prvo društveno priznanje za moj doprinos van moje uže struke, ali ono – ne dolazi sa bilo koje strane. Prijedlog za ovu nagradu uslijedio je od dvije ugledne i radno veoma afirmisane vasojevičke asocijacije iz Berana u okviiru Srpske narodne odbrane Vasojevića i limske doline: Srpskog istorijsko-kulturnog društva „Nikola Vasojević“ i Udruženja ratnih dobrovoljaca 1912-1918, njihovih potomaka i poštovalaca – zbog čega mi je nagrada izuzetno značajna i draga. I ne samo zbog toga. Nagrada je za mene od posebnog značajna i zbog imena ovog velikog vasojevićkog pregaoca na peru – Radomira P. Guberinića, koji je čitav svoj stvaralački opus posvetio Vasojevićima, a koji je, rekao bih, poslužio i kao zamajac mnogim njegovim sledbenicima da stručno i afirmativno istražuju vasojevićku istoriju, običaje i tradiciju.

Vrijeme prosvjećivanja generacije kojoj je pripadao Radomir P. Guberinić je ono prvo poratno vrijeme Drugog velikig rata, i sticajem tih okolnosti on je stekaso više tehničko obrazovanje, dakle, nije se školovao da bude ni prosvetar, ni publicista, ni istoričar, ni hriničar, ni kulturolog, ali on je sve to bio, o čemu svjedoče njegovi objavljeni naslovi. I nije slučajno ime Radomir P. Guberinić uzeto za naziv ove časne nagrade ljudima koji svojim stručnim i odgovornim radom slijede njegov put i djelo. Ne bih da dužim ovim svojim obraćanjem, ali bih u kontekstu svega što je Guberinić napisao i publikovao, pomenuo njegovu knjigu o vasojevićkom knezu Nikoli Miloševiću Vasojeviću. Vasojevići su od svog pomena do danas čuvali i očuvali svoj srpski identitet, a od pojave Svetog Save – i svetoavsko pravoslavlje. Nažalost, Vasojevići su i danas u situaciji da se bore i za jedno i za drugo, danas naročito ovo drugo kada vlastodržci i dukljanci hoće da otimaju duhovne svetinje SPC. I taj časni manir Vasojevića uvijek je imao previsoku cijenu, i odnosio mnoge žrtve. Tako je bilo i sa knezom Nikolom Vasojevićem koji plati svojom glavom svoju projektovanu ideju da sva Brda integriše u zajedničku kneževinu Holmiju – i to zarad uspješnije odbrane od Turaka. A taj legalno izabrani knez Vasojevićke Holmije bješe izuzetno obrazovana ličnost sa poznavanjem 13 stranih jezika, visoki ruski oficir i vojni ataše u Carigradu, projektant puta Beograd-Bar, turski general kvartermajster, engleski konzul, osnivač prve srpske škole u Novom Pazaru. Nekam mu je vječna slava i hvala!

Dozvolite mi da se na kraju ovog mog obraćanja – srdačno zahvalim predlagačima za ovu časnu nagradu, žiriju koji je doneo odluku, i svima vama, draga publiko koji ste došli danas na vidovdansku svečanost i ujedmo kulturni događaj. Ovaj svečani dan je još jedan u nizu najljepših dana u mom životu. Zato svima još jednom veliko hvala!

Komentari
  • Avatar

    VID MALIVUK
    Iz Nevesinja:
    CRNA GORA SRCE SRPSTVA JESTE

    Čuj ti ovo Đukanović Milo –
    Istoričar baš iz Italije,
    Mantegaca Viko mu je ime,
    Pisao je u pretprošlom veku,
    Da je srce celokupnog Srpstva
    U gorama slavne Crne Gore,
    Te, takođe, još je u susedstvu,
    I na tlu je hercegovskom srce,
    Srce zdravo srpskoga naroda.
    Zato slušaj Đukanović Milo –
    Ti zaliske na tom srcu stvaraš,
    Srce Srpstva da bi izranjav’o
    Te da Srbi potpuno posrnu,
    Pa da više nemaju ni snage,
    Niti snage, niti moći umne,
    Moći umne kojom su stvorili,
    A u svetu pesme ponajbolje,
    A te pesme jesu „Ilijada“,
    „Odiseja“ i „Rgvede“ srpske.
    Hvala Bogu dve su sačuvane,
    Sačuvane u susednoj Grčkoj,
    Ova treća u zemlji Indiji…
    Čuj i ovo Đukanović Milo –
    Italijan još je uočio,
    Da su Turci i dušmani drugi,
    A dušmani svakom srpskom biću,
    Te dušmani veri pravoslavnoj,
    A i svakom srpskome umeću,
    Mnoge Srbe zato zatrovali,
    (Božjeg duha srpskoga ne trpe)
    Zatrovali menjajuć’ im veru,
    Goneći ih i u turski islam,
    Te u rimsku veru katoličku.
    A ti Milo sad to činiš lično,
    Rasrbljivaš Srbe Crne Gore,
    Srpske crkve nazivaš nasrpskim,
    A tu srpsku kulturnu baštinu,
    Koja jeste pod krovovim’ crkvi,
    Kako crkvi, tako i hramova,
    Ti govoriš – „Ona nije srpska“.
    Čuj i ovo Đukanović Milo –
    Da li znadeš jednog sveštenika,
    Sveštenika crkve anglikanske,
    Imenom je on Vilijem Denton,
    Koji kroči iz Londona svoga,
    Te poseti sve krajeve srpske,
    Pa napisa knjigu istinitu,
    A imenom „Srbija i Srbi“,
    To učini u pretprošlom veku,
    U kojoj je čvrsto napisao,
    Da vladari iz Engleske zemlje,
    Pomagali uvek Turke jesu,
    Da bi Turci večno i ostali,
    A baš večno na zemljama srpskim.
    Denton zemlje srpske obišao,
    Te je i on sve izvore Srpstva,
    Prepoznao baš u Crnoj Gori,
    Pa dodao da je narod srpski,
    Im’o zemlju od Crnoga mora,
    Pa sve tamo do te srpske Istre,
    Spominjući i Bugarsku srpsku,
    Te vardarsku tu Srbiju Staru,
    A i srpsku celu Rumuniju.
    I on piše kao Italijan,
    Da su mnogi Srbi od dušmana,
    Pretvoreni u narode druge,
    Baš u svakoj zemlji spomenutoj.
    A ti Milo sad to činiš lično,
    Rasrbljivaš Srbe Crne Gore,
    Srpske crkve nazivaš nasrpskim,
    A tu srpsku kulturnu baštinu,
    Koja jeste pod krovovim’ crkvi,
    Kako crkvi, tako i hramova,
    Ti govoriš – „Ona nije srpska“.
    Čuj i ovo Đukanović Milo –
    Da li znadeš da su te novine,
    A novine veka pretprošloga,
    A zovu se baš „Glas Crnogorca“,
    Objavile veliku istinu,
    A istinu o trvenju Srba,
    Baš kako su tu istinu večnu,
    Napisali u knjigama svojim,
    Napisali povjesni stručnjaci,
    Italijan Mantegaca Viko
    Te i Englez taj Vilijem Denton.
    Te novine, baš „Glas Crnogorca“,
    Predvideše da će ubuduće,
    Neko jošte srpsku Crnu Goru,
    Rasrbljivat i kulturu trati,
    A kulturu srpskoga naroda,
    Tu kulturu od vremena drevnih,
    Uz to on će brisat’ činjenicu,
    Da su davno samo časni Srbi,
    Vojskovođe i narodne glave,
    Mogli nosit’ jedinu odeću,
    Kakvu danas nose Crnogorci.
    A to jeste crveni koparan,
    Plavi pojas i čarape bele,
    Od tih boja srpska je zastava,
    Koju danas više ne koriste,
    Ne koriste rasrabljeni Srbi.
    Znaš li Milo ne znali te ljudi,
    Da je ova odeća plemića,
    Opisana baš u „Odiseji“,
    „Odiseji“ srpskoj pesmi davnoj.
    Čuj i ovo Đukanović Milo –
    Šta objavi taj „Glas Crnogorca“ –
    Da dušmani bili potreseni,
    Baš junaštvom srpskoga naroda,
    A posebno slobodnim mu duhom,
    Srpski duh im bio trn u oku,
    Oni Srbe gledat’ nisu mogli,
    Kad ih vide, krv im iskrsava.
    No, ipak su te novine časne,
    Objavile da će te namere,
    A namere više nego podle,
    Kojim dušman Srbe uništava
    Ipak biti večno uklonjene,
    Te će Srbi plemenitim duhom,
    A tim duhom uz Božiju pomoć,
    Baš nanovo časno uskrsnuti
    I stvoriti srpsku zajednicu,
    Te će onda i narode druge,
    Svetim duhom uvek darivati.
    ***
    Osvesti se vođo Crne Gore,
    A ti vođo Đukanović Milo,
    Srpsko srce ranjavati nemoj,
    Ti na njemu zaliske ne stvaraj,
    Od tog Srbi nastradati mogu,
    Jer od rana posrne se lako,
    Tako Srbi snagu će izgubit’,
    Kako snagu, tako moći umne,
    Moći umne kojom su stvorili,
    A u svetu pesme ponajbolje,
    A te pesme jesu „Ilijada“,
    „Odiseja“ i „Rgvede“ srpske.

    Beograd, 8. decembar 7528 (2019)

    ponedeljak, 09. decembar 2019.

Napišite komentar