U restoranu Velebit u Zemunu održano 4. Medačko veče

AOJ MEDAK TI KOTLINO RAVNA,
U TEBI JE CRKVA PRAVOSLAVNA


Tradicionalno, četvrto po redu, okupljanje mještana sela Medak, prošlo je, kako je na samom početku večeri najavio Miolorad Zagorac, organizator ovog okupljanja, u familijarnoj atmosferi. Oko 100-ak ljudi i iz ovog mjesta podno Velebita u Lici, udaljenog 15-ak kilometara od Gospića, sada razasutih širom Srbije, i ove godine ponovo su se susreli, ispričali, zapjevali, zaplesali i uživali, uz dobru muziku pjevačke grupe KUD „Krajina“ i ličkim specijalitetima restorana Velebit.

Otvarajući skup Milorad Zagorac inicijator ovog i svih dosadašnjih okupljanja, istakao je da neće držati neke „velike govore“, ali da, prije svega, želi da pozdravi sve prisutne i da mu je drago što su opet zajedno. Izrazio je i žal za onima koji iz raznoraznih razloga nisu ove večeri mogli da budu sa svojim Mečanima, i očekivanje da će ih naredne godine biti još više.

„Moramo da ostanemo složni, pogotovo u ovim uslovima pod kojim sada živimo, daleko od rodnog kraja, da se međusobno okupljamo, viđamo i držimo jedni drugih. Ne smijemo se otuđivati, jer smo se i tamo skupljali i lično želim da nastavim tu tradiciju jer mi je zaista milo kada vidim rezultat nečega dobroga, a ovaj naš susret svakako to jeste. Sigurno ću se uključiti i u svaku akciju vezanu za aktivnosti u našim selima, ne misleći samo tu na Medak, već i na Vrebac, Mogorić i ostala sela koja su nekada davno pripadala opštini Medak, dok je ona postojala“, istakao je Zagorac , dodajući da ovo veče treba da bude opušteno i da se svi ponašaju kao da su ovog trenutka u Metku.

Upravo tako je počelo veče, a što je vrijeme prolazilo i atmosfera je bila sve usijanija. Krenula je najprije priča, pa obilazak stolova onih koji se još nisu pozdravili, ni ispričali. U šali se pitalo da li je došlo više Travica, Zagoraca, Marunića ili nekih drugih. Sve to ispraćeno je sjajnom pjesmom, kasnije i igrom, a začinjeno ličkim ojkanom.

Stevo Marunić jedan od prisutnih, za „Srpsko kolo“ je rekao da veče zaista protiče u najboljem redu. Da svako može naći nešto za sebe, bio to razgovor sa nekim, koga duže vremena nisi vidio, dobru pjesmu, a ni ića i pića nam  ne manjka. Marunić je posebno pohvalio gazdu restorana Petra Dragičevića, poželio da napravi zajedničku fotografiju sa njim i zaželio da se i naredne godine mještani Metka nađu ovdje, samo u još većem broju.

Kako je vrijeme prolazilo sve je više bilo igre i pjesme, a zanimljivo je da do ranih jutarnjih sati gotovo niko nije napustio druženje. Nakon rastanka, uputili su se na trenutna mjesta življenja u Veliku Planu, Smederevsku Palanku, Zrenjanin i druga, a veliki broj ostao je u svom novom prebivalištu, Beogradu i njegovoj okolini.

Tekst i fotografije: Željko ĐEKIĆ

This is box title

OD OPŠTINSKOG SREDIŠTA DO OPUSTJELOG SELA


Medak se smatra najvećim srpskim naseljem u jugoistočnom djelu Ličkog polja. Po ukidanju Vojne krajine austrougarska vlast je u Medaku konstruisala opštinsku upravu.

U sastavu medačke opštine nalazila su se sela Počitelj, Barlete, Vrebac, Mogorić i Raduč. Medak je 1931. godine imao 1 830 stanovnika, a medačka opština 8 000 stanovnika. Nakon Drugog svjetskog rata, januara 1955. godine, opština je ukinuta. Medak je prvi put u svojoj istoriji dobio električnu struju, a u oktobru iste godine otvorena je ambulanta. Naredne godine otvorena je prva kino dvorana. U Metku je aprila 1955. osnovano planinarsko društvo Badanj. Njemu je povjerena briga i održavanje planinarskog doma na Štirovcu. Ovaj dom su posjećivali turisti iz mnogih krajeva bivše nam zemlje. U Metku je za vreme Kraljevine Jugoslavije postojala i apoteka. Osim opštine, u Metku se nalazila žandarmerijska stanica, javni bilježnik, pošta i više trgovina, birtija i mesnica.  Medak je doživio relativno solidan razvoj dok je bio sjedište opštine. Međutim, Drugi svjetski rat i ukidanje opštine jednostavno su osakatili ovo mjesto.

Prva pravoslavna crkva u Metku podignuta je 1688. godine i služila je kao manastir sve do 1770. godine, a srpske škole u Metku počele su se javljati poslije oslobođenja Like od Turaka, nakon pristizanja i naseljavanja Srba iz Sjeverne Dalmacije i okolnih mjesta koja su morali napuštati za vreme velikog rata između 1683. i 1689. godine. Dolaskom vladike Atanasija Ljubojevića u Medak i sa njim oko 70 srpskih porodica, počelo je zaživljavati i prosvjećivanje. Neposredno prije rata devedesetih, Medak je prema popisu iz 1991. godine imao 563 stanovnika, od kojih je njih 531 bio srpske nacionalnosti. Po popisu iz 2011. godine u Metku živi 62-e ljudi, mada je ta brojka diskutabilna.

Izvor: Vikipedija

Nema komentara

Napišite komentar