„Srpsko Kolo“ u Medarima u zapadnoj Slavoniji – selu sa najvećim brojem ubijenih Srba u Bljesku 1995. godine

Kolu srpskih sestara donirano sedamdesetak uskršnjih paketa

U Medarima, do Bljeska selu za čistom srpskom većinom, danas je svega 50-ak Srba starije životne dobi. Još stotinjak ih je u Donjim Bogićevcima, Mašiću, Poljani, Goricanma i samom opštinskom središtu Dragaliću, što čini ukupno 150-ak Srba u čitavoj opštini

Predstavnici dvije najznačajnije srpske instutucije na istoku Hrvatske Samostalne demokratske srpske stranke i Zajedničkog veća opština iz Vukovara sredinom sedmice uoči Vaskrsa su Kolu Srpskih sestara u zapadnoslavonskom selu Medari uručili sedamdesetak paketa humanitarne pomoći. Odjeću, posteljinu i obuću sakupilo je i doniralo pedesetak penzionerskih porodica koje deluju u organizaciji „Vukovar Novi“ pod vodstvom agilne predsjednice Zlate Miškić koje je sa svojim saradnicima takođe prisustvovala uručivanju pomoći. Pakete hrane, njih dvadesetak, donirali su SDSS i ZVO.

„Kada smo sakupljali pomoć i odvajali od sebe namjera nam je bila da se ona uputi Srbima na Kosovu. Ali zbog administrativnih i drugih barijera to nije bilo moguće. Zahvaljujući kontaktima koje ima SDSS odlučili smo se za naše sestre u zapadnoj Slavoniji koje će dalje dijeliti svima našim ljudima kojima je potrebno, rekla je Miškić za „Srsko kolo“. Dodala je kako je takođe cilj akcije uoči najvećeh pravoslavnog praznika – Vaskrsa – pokazati ljudima da nisu sami!!!

Na donaciji je zahvalila predsjednica „Kola“ i aktuelna zamjenica načelnika opštine Dragalić iz srpske nacionalne manjine Ranka Milojković. Kolo srpskih sestara u Medarima, selu na sredini puta između Nove Gradiške i Okučana djeluje desetak godina. Tijesnu saradnju imaju sa sveštenstvom Srpske pravoslavne crkve jer pri Crkvi organizaciono i deluju. Na usluzi su sveštenicima novogradiškom Ognjenu Tendžeriću i okučanskom Draganu Antoniću, kao što su na usluzi i svim ovdašnjim Srbima. Nažalost Srba je sve manje i manje. U Medarima, do Bljeska selu za čistom srpskom većinom, danas je je svega 50-ak Srba starije životne dobi. Još stotinjak ih je u Donjim Bogićevcima, Mašiću, Poljani, Goricanma i samom opštinskom središtu Dragaliću. Dakle ukupan broj srpskog stanovništa u čitavoj opštini je 150-ak!

 

CENTROM SELA DOMINIRA BEZMALO SRUŠENA CRKVA


Danas novogradiški prota Tendžerić sam opslužuje osam parohija, u kojima je, prije rata, bilo osam sveštenika, a svaka sredina: Nova Gradiška, Staro Petrovo Selo, Poljane, Medari, Mašić, Trnava, Vrbovljani, Čovac, Gređani, Babare, Trnakovac i Rogolji nekada je imala svoju bogomolju. Od Medara do Smrtića bilo je oko 500 domaćinstava, a danas, u svim parohijama tek ih je stotinjak koja primaju sveštenika”. I sama Preobraženska crkva u centru Medara je „ranjena“. U ratu je minirana i danas stoji neobnovljena.

Zidanje nove crkve, posvećene Preobraženju Gospodnjem započelo je 1777. godine. Već 1834. crkva je dorađena a zatim obnavljana u više navrata 1950, 1967. i 1990. godine. Tokom poslednjeg rata, 1992. godine, zvonik crkve je teško oštećen granatama kao i parohijski dom. Do danas crkva nije obnovljena iako je zajednička za vernike iz Trnave i Medara. Bogosluženja se obavljaju u imrprovizovanom prostoru u sklopu parohijskog doma o čijoj urednosti brinu upravo članice Kola srpskih sestara. Kako nam rekoše iza Crkve opštinske strukture su obećale urediti Društeni dom. Ostalo je samo na obećanju i početnim radovima, pa se sadašnje stanje objekta ne razlikuje previše od vremena prije tridesetak godina kada je bio magacin poljoprivredne zadruge.

 

SEDMORO UBIJENIH VUKOVIĆA


Ovdašnji Srbi stradali su tokom akcije „Bljesak“ početkom maja 1995, kada je hrvatska vojska i policija ubila, samo u Medarima i Trnavi dvama selima koji su oduvijek djelovali kao jedna cjelina 27-oro meštana! Među njima i familiju Vuković; dva brata – Ranka (1955), ubijenog sa suprugom Anđelijom (1959), jedanaestogodišnjim sinom Goranom i osmogodišnjom kćeri Gordanom, i Milutina (1945), ubijenog sa suprugom Cvjetom (1950) i sedmogodišnjom kćeri Draganom. Tog su kobnog jutra tragičnu sudbinu izbjegle Radmila i Mirjana, Milutinove dvije kćeri koje su išle u srednju školu u Bosanskoj Gradišci i stanovale kod strica. Porodice dvojice braće, Ranka i Milutina, živjele su u zaštićenoj zoni UNPROFOR-a, udaljene samo sto metara od nepalskog bataljona. Slijepo su vjerovali da će u slučaju napada hrvatske vojske UNPROFOR zaštiti bar njihovu djecu!!!

Stradali su i starčad Stevo Čanak od 84 godine i sestra mu Draga od 87, 60-godišnji invalid Milan Burojević sa 80-godišnjom majkom Ljeposavom, pa Kata Vlaisavljević i Draga Đumić, obje od 70 godina, Anka Golub i Zora Tomić od 75, Ruža Dićko od 55, Joco Grmušu od 68, Jela Mrkonjić od 60 godina. Dakle najviše ubijenih bilo je u Medarima i Trnava 27 žrtava, među kojima je 11 žena i troje dece, te u Paklenici u kojoj je umoreno 20 žrtava, među kojima su bračni parovi Pantelija (77) i Verica (68) Kovačić, te Petar (76) i Desanka (70) Vukotić. Preostali živi su završili u prisilnom izbjeglištvu odakle se neznatan broj do danas vratio.

 

ĆIRILICU RAZBIJAJU U VUKOVARU, ALI I U MEDARIMA


Žrtvama za pokoj duše i omaž njihovoj tragediji ljeta 2015. u dvorištu parohijskog doma u Medarima podignut je spomen krst. Uoči osvještenja koje je planirano trebao obaviti sa svojim sveštenstvom Vladika Pakračko-slavonski Jovan, u noći 15/16 avgusta 2015. samo tri dana uoči seoske slave – Preobraženja Gospodnjeg – krst su oštetili vandali. Odlomili su gornju stranu krsta visokog dva i po metra, a oštećena je i ploča sa natpisom: “U znak sjećanja na sve postradale mještane Medara – Trnave, u periodu od 1991. – 1995. Mještani Medara – Trnave, za Preobraženje 2015. godine”. Pogađate, tabla je ispisana ćirilicom!!!

Srećom, donacijama malobrojnih mještana i uz pomoć Crkve krst je obnovljen nedugo poslije devastiranja i danas stoji u centru sela kao podsjetnik na tragediju. Tabla sa imenima svih stradalih na sigurnom je mjestu u sklopu improvizirane crkvice u parohijskom domu. Odmah uz crkvu je i nedovršena zgrada nekdašnje pošte. Danas je to vlasništvo Hrvatske pošte koje sa svojim ogromnim brojem kvadrata „zvrlji“ prazno i potpuno van funkcije. Među mještanima kao i Srbima okučanskog kraja sa kojima su uvijek bili u tijesnoj vezi , postoji ideja da se nađe zajednički jezik između Crkve i Hrvatske pošte o zamjeni nekretnina. Crkva na području Nove Gradiške ima nekretnine koje nisu u funkciji, a njihovom zamjenom za nedovršenu zgradu pošte u Medarima koja takođe nije u funkciji, mogao bi se napraviti dom za stare i nemoćne. Dom bi bio od velikog interesa za stare sunarodnike o kojima nema ko brinuti, a i svakim danom će takvih biti sve više. „To bi bilo za dušu da se tu smjeste naši ljudi. Ovako kada odu u Cernu ili bilo koje drugo selo u kojima postoje domovi ali selima kojima oni nisu nikada gravitirali, svenu i umiru vrlo brzo. Ovako bi bili u svojem prirodnom okruženju na koje su navikli. Bili bi na svojevrstan način uvijek „kod kuće“, govore nam mještani obrazlažući ideju.

 

OPŠTINA ZA IZABRANU PREDSTAVNICU SRBA NEMA ČAK NI STOLICU


U opštini Dragalić kojoj pripadaju Medari i još 4 sela nabrojana na početku teksta u kojima ima Srba, pripadnici srpske nacionalne manjine imaju svojeg zamjenika načelnika opštine. Imaju samo na papiru jer njihova Ranka Milojković niti ima prostor za rad u opštini, niti ima razumjevanja od strane opštinskog načelnika. „Radim u svojoj kući u kojoj primam naše ljude da im pomognem ili najčešće sama odlazim do njih. Međutim i moja kuća je neobnovvljena iako zahtjeve podnosim još od 1997 na ovamo. Punih dvadeset godina čekam obnovu, pri čemu sam pet-šest godina prva na rang listi. Za to vrijeme krov prokišnjava, zidovi su puni vlage, a u kući je nas petoro, govori Ranka. Možda odnos opštinskog načelnika Zvonimira Karlika iz Hrvatske seljačke stranke prema Srbima osllikavaju slijedeće riječi njegove zamjenice: „Kada dođem na sjednicu općinskog vijeća za mene nema ni stolice! Sjednem đe stignem. Najčešće u nekakvom ćošku“!!!

Upravo zbog ovakvog ignorantskog odnosa opštine prema legalno i legitimno izabranom srpskom predstavniku, tokom posjete je dogovoreno, da se što prije zatraži sa najvišeg nivoa instutucija Srba u Hrvatskoj sastanak sa opštinskim načelnikom kako bi prestala ovakva necivilizacijska ali i protivzakonska praksa. Da se traži, razgovara, dogovara, pa ako treba da se napravi pritužba najvišim institucijama Evropske unije čija je Hrvatska punopravna članica! Ono što se želi u Dragaliću, dakle uvažavanje manjinskih zamjenika, dobrim djelom je ostvareno u obližnjim Okučanima gdje su o nastavku dobre saradnje predstavnici SDSS-a i ZVO-a razgovarali sa tamošnjim načelnikom Acom Vidakovićem (HDZ) i njegovim srpskim zamjenikom Sinišom Martinovićem.

Osim članica „Kola“ i desetak mještana Medara i okolnih sela, realizaciji ove humane akcije prisustvovali su saborska zastupnica Dragana Jeckov, predsednik ZVO-a Srđan Jeremić, zamjenik vukovarsko-srijemskog župana Đorđe Ćurčić, sekretar Zajedničkog veća opština i vukovarske gradske organizacije SDSS-a Vinko Lazić, predsjednik požeško-slavonske županijske organizacije SDSS-a i dogradonačelnik Pakraca Nikola Ivanović i zamjenik načelnika opštine Okučani Siniša Martinović.

Boro Rkman

(Da otvorite sliku preko celog ekrana kliknite na nju)

Podeli sa prijateljima:
Oceni ovaj članak
Nema komentara

Napišite komentar